Jesień 2026: Rekordy w Kopenhadze i Amsterdamie, debiut Magurka Trail

Wrzesień i październik tego roku zapamiętam na długo. Był to czas ekstremalnej intensywności, w którym połączyłem dwa światy będące fundamentem mojego życia: walkę o własne granice na największych europejskich trasach biegowych oraz produkcję od zera zupełnie nowego wydarzenia sportowego.

Kiedy jako amator stajesz na linii startu dużego maratonu czy półmaratonu, widzisz tylko fragment układanki. Jednak gdy od kilkunastu lat sam odpowiadasz za organizację blisko stu imprez biegowych, Twój wzrok działa inaczej. Biegnąc w tłumie kilkudziesięciu tysięcy ludzi, automatycznie analizujesz przepustowość stref startowych, logistykę depozytów, komunikację na punktach odżywczych i współpracę ze służbami miejskimi. To bezcenna wiedza, którą przywożę na nasze krakowskie podwórko.


Kopenhaga: Lekcja skandynawskiej precyzji i nowe 1:17:52

Naszą jesienną podróż zaczęliśmy od Skandynawii, gdzie daniem głównym były Mistrzostwa Świata w Półmaratonie w Kopenhadze. To był fantastyczny rodzinny wyjazd: połączenie zwiedzania Kopenhagi i Malmö z wielkim sportowym świętem. Z trasy wróciłem z nową życiówką (1:17:52), ogromnym zapasem energii i kilkoma obserwacjami organizacyjnymi.
 

Przystanek Beskid Mały: Spełnione marzenie o Magurka Trail

Pomiędzy startami w Kopenhadze i Amsterdamie nie było czasu na odpoczynek. Ostatnie trzy miesiące poświęciłem na realizację punktu z mojej cichej listy marzeń: pierwszą, pilotażową edycję biegu górskiego Magurka Trail w Beskidzie Małym.

Jako dyrektor biegu przeszedłem przez cały proces – od projektowania i znakowania tras na 12 i 21 km, przez medale, koszulki i zaplecze gastronomiczne, po współpracę z samorządem, sponsorami i służbami. Efekt? Blisko 400 biegaczy na starcie pilotażowej edycji, świetna atmosfera i mnóstwo pozytywnych opinii na mecie.
 
Taki projekt to gigantyczna praca zespołowa. Ogromne podziękowania należą się ekipie Stowarzyszenia I Ty Możesz Być Wielki (ITMBW) za organizacyjny majstersztyk, GOSiR Wilkowice, Gminie Wilkowice, Powiatowi Bielskiemu i Województwu Śląskiemu za wsparcie, czterem jednostkom OSP za bezpieczeństwo na trasie, Kołu Gospodyń Wiejskich, lokalnym partnerom, sponsorom oraz mojej żonie Magdalenie, która zaraziła mnie miłością do tych gór. Jako biegacz żałowałem tylko jednego: tego, że sam nie mogłem stanąć na starcie. 

Amsterdam: Proces, który oddaje i 2:45:34 na mecie

Wszyscy kochamy sportowe niespodzianki – sytuacje, w których ktoś teoretycznie skazany na gorszą pozycję wygrywa z faworytami. W sporcie amatorskim jest podobnie. Jeszcze kilka lat temu bieganie 2:45 w maratonie przez biegacza bez wrodzonych predyspozycji wydawało się abstrakcją. Ale w sporcie, tak jak w zarządzaniu dużymi projektami, kluczowa jest wiara w proces i konsekwencja.

Sukcesu nie widać z zewnątrz. Kryje się w zmęczeniu po ciężkim dniu pracy, treningach robionych mimo braku czasu, nieprzespanych nocach i pokonywaniu kolejnych przeszkód. Ta praca oddała w stolicy Holandii. Amsterdam Maraton ukończyłem z wynikiem 2:45:34 (średnie tempo 3:54 min/km), czyli z czasem, o którym jeszcze niedawno nawet nie śniłem.

Co dalej?

Dziękuję wszystkim za doping, trzymanie kciuków i wspólne emocje – zarówno na europejskich trasach, jak i w Beskidzie Małym. Te dwa miesiące po raz kolejny utwierdziły mnie w przekonaniu, że w sporcie i w organizacji wydarzeń nie ma drogi na skróty. Liczy się dobre planowanie, zgrany zespół, dbałość o detale i ciągłe wyciąganie wniosków. Z takim bagażem doświadczeń patrzę na kolejne wyzwania w naszym mieście.